Fine Arts

Sinema ilk yıllarından itibaren kitleleri etkileyerek peşinden sürükleyen bir aygıt olmuştur. Günümüzün en genç sanat disiplini olan sinema kendi yolculuğunda çeşitli anlatı yapıları kullanmıştır. Başlangıçta Aristo’nun klasik geleneksel anlatı yapısı benimsenerek flmler üretilirken ilerleyen yıllarda modern anlatı yapısı oluşmuştur. Karma bir disiplin olan sinemada klasik anlatıdaki özdeşleşme kavramı reddedilerek modern yapıda yabancılaşma unsuru öne çıkmıştır. İzleyicinin flm boyunca kendine verilen mesajı sorgulamasını bekleyen modern anlatı yapısı yönetmenin egemenliğini kabul eder. Son yıllarda postmodern yaklaşımın ortaya çıkması anlatı dilinde karmaşık bir biçim oluşmasına neden olmuştur. Geleneksel ve modern anlatı unsurlarının çeşitli yöntemler ile karma biçimde sunulması, olay zaman ve kahramanın kurgusal yapısında kopukluklar oluşturmaktadır. Metinlerarasılık kavramı postmodern yaklaşımın okuma yöntemi olarak kabul edilmekte ve kavram sinemada da sıklıkla yer bulmaktadır. Farklı sinemasal metinlerin çeşitli yöntemlerle birbirini alıntılaması Türk ve Amerikan sinemasında da örneklenmiştir. Birbirine gönderen ve birbirini alıntılayan bu tür flmler özellikle fantastik türde karşımıza çıkmaktadır. İçerik olarak birbirini kopyalayan bu türden çalışmalar çizgi roman, dizi ya da sinema flmi olarak her iki ülke sinemasında da sıklıkla başvurulan metinler olmuştur

Fantastik anlatılardan önce sözlü olarak nesilden nesile aktarılan, bir insanın veya toplumun yaşamını, mücadelelerini, hikâyelerini dilden dile çocuklara anlatan masallar yıllar boyunca önce yazıya, sonrasında ise beyaz perdeye yansıtılmıştır. Böylece gündelik yaşamlardan ortaya çıkarılan mitler, semboller ve hikâyeler daha renkli bir biçimde sinemaya uyarlanmıştır. 20.yy’da teknolojinin gelişmesi ve sinemanın sanayileşme sürecine girmesi ile yapılan çok sayıda fantastik masalsı filmler, kendini yine kendi içinde yenileyerek ve dönüştürerek var olmayı başarmıştır. Klasik anlatı biçiminin temelini oluşturan masallar, postmodern dönemde metinlerarası etkileşim içine girmiştir. Kendi içinde yeni metinler, yeni anlamlar üretmeye başlayan sinema, bu doğrultuda izleyiciye yeni bir haz ve yeni mitolojik öyküler aktarırken diğer yandan da günümüzde izleyiciye geçmişten izlekler sunmaya devam etmektedir. Sinema başlangıcından itibaren belgesel tür ile dış gerçekliği olduğu gibi yansıtan hikâyeler üretmenin yanı sıra günümüze kadar Melies’in gittiği yoldan düşsel ve fantastik anlatı yapıları kurgulamaya devam etmiştir. Çalışmamızda bu doğrultuda sinemada masalsı anlatı ve mitolojik ögeleri incelemekte ve bu bağlamda ‘Pan’ın Labirenti’ filmi örnek alınmaktadır.

Dünya genelinde propaganda; toplumları yönlendirme, ikna etme ve manipüle etme amacı taşıyan eylemlerin tümü olarak ifade edilmektedir. Bu amaç doğrultusunda kullanılan kitle iletişim araçlarının tümü, birer propaganda aracı olarak görülmektedir. Kitleler arası iletişimin artması ile birlikte egemen güçlerin insanları yönlendirme ve yönetme arzusu, farklı propaganda türlerinin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu bağlamda geniş kitlelere hitabeden ve insanlar arasında bir eğlence aracı olarak ilgi gören sinema, egemen güçler tarafından fark edildiği günden beri, ideolojik ve politik çıkarlar veya amaçlar doğrultusunda propaganda amaçlı kullanılmaya devam edilmektedir. Özellikle farklı propaganda tekniklerinin uygulandığı savaş dönemlerinden sonra, küreselleşmenin artması ile birlikte, çoğunlukla askeri ve siyasi propaganda dışında kültürel propaganda da karşımıza çıkmaktadır. Çalışmamızda bahsi geçen propaganda teknikleri incelenerek, propagandanın sinema üzerindeki etkisini anlamak amacıyla, propagandanın oluşum ve tarihsel sürecinde Sovyet Rusya, Hitler Nazi Almanya’sı ve Hollywood sineması gibi üç önemli dönemine yer verilecektir. Bu doğrultuda ise bir propaganda filmi olan Ben Küba (Soy Cuba) adlı film incelenmektedir

Kültürel olarak banal ya da basit estetizme işaret ettiği düşünülen kitsch, modern kültüre özgü bir olgudur. Kitsch, duygusal ve gerçekçi bir sanatı işaret etmesiyle sanatın karşıtı olarak konumlandırılmıştır. Bu çalışmada da bu yaklaşımlara değinilerek, kitschin kısa bir tarihi anlatılacaktır. Kitsch olgusu kitle kültürü ile olan ilişkisinde seçilen bazı tarihsel durumlar ve düşünceler içinde gösterilecek ve devam eden kısımda Thomas Kulka’nın kitsch üzerine düşünceleri ele alınacaktır. Çalışmada gösterilmek istenilen kitsch’in sanatın karşıtı olarak, onun değersiz ötekisi olarak düşünüldüğüdür. Kitsch üzerine yazan ve düşünenlerin genel eğiliminin onun modernleşme ile birlikte sanatta da meydana gelen dağılmaların kısmen üstünü örtmek için kullanıldığı ve ‘sahici’ sanatı tanımlamak için bir sıçrama noktası sayılıyor olduğudur. Bu durumlar içinde önerilen ise kitle içinde bireyin kültürel ve estetik konumunun yeniden düşünülebileceği ve sanata dair sahicilik söylemi yerine gündelik yaşamın daha fazla ortaklığa dayalı hale gelebileceğidir.
Anahtar kelimeler: Kitsch, Avangard Sanat, Kitle Kültürü, Estetik, Sahicilik
KITSCH AS OTHER TO ART
ABSTRACT
Kitsch, which is thought to be a banal and plain understanding of esthetics, is a notion characteristic of modern culture. Being the expression of an overly sentimental and realistic form of art, kitsch is often viewed as the opposite of real art. In this study, we will provide a brief history of kitsch by examining various views and perceptions about this form of esthetics. The relationship between kitsch and mass culture will be brought to light using several selected examples from history and the thoughts of various historical figures; following this, we will evaluate Thomas Kulka’s thoughts on kitsch. The aim of this study is to show that kitsch is viewed as the opposite of art – an alternative devoid of any value. The general view of authors and thinkers writing about kitsch is that this notion is partly used to conceal the dismantling that took place inside art in parallel with modernization, and that it is often considered as a stepping stone for identifying “real” art. Furthermore, these authors/thinkers recommend that the cultural and esthetic position of individuals within society (or the masses) should be reconsidered, and that rather than discourse on the “authenticity” or “realness” of art, there should be a greater focus on the association of art with daily life.
Keywords: Kitsch, Avant-garde Art, Mass Culture, Esthetics, Authenticity

Öz Abstract Theodor Adorno, kültür endüstrisi düşüncesinde sanatı 'sığınak' olarak görmüş, sanatın kitle kültürünün etkilerini azaltma ve onun işleyişinin dışında kalması gerektiğini önermiştir. Guy Debord, " gösteri toplumu " düşüncesiyle her şeyin bir gösteriye dönüştüğünü ve sanatsal ifadenin kişisel bir deneyim olarak insanlara 'durumlar' yaşatacağını düşünmüştür. Debord'un önerdiği " durum estetiği " , neo-kapitalist toplumlarda gösteri haline gelen her şeyin içerisinde bir tazelenmenin bulunabileceğe karşılık gelmekteydi. Jean Baudrillard ise " simülasyon " düşüncesiyle gerçekliğin aradan çekildiği imgeler dünyasında yaşanıldığını söylemiş, göstergelere dönüşmüş olan yaşantı içinde sanatında uyumlaşmış olduğunu iddia etmiştir. Bu çalışmada üç düşünürün kilit kavramları ve önermeleri ile sanata getirdiği tanımlar ele alınacak ve bazı açılardan eleştirisi yapılacaktır. In his thoughts regarding culture industry, Theodor Adorno described art as a " refuge, " and suggested that the effect of mass culture on art should be minimized, and that art should remain outside mass culture's influence. In his views on the " society of spectacle, " Guy Debord described that everything in present-day culture is turned into a spectacle, and that artistic expression is a form of individual experience that allows people to experience different " states. " According to the concept of the " esthetic of state " proposed by Debord, everything that is turned into a spectacle in neo-capitalist societies can lead to a form of rejuvenation. In his views regarding the concept of " simulation, " Jean Baudrillard stated that people experienced a world of symbols from which reality fades away or is absent, claiming that art helps harmonize a life and existence filled with symbols. In this study, we will evaluate the key concepts and theses proposed by three philosophers along with the definitions they bring to art, and discuss them from a critical standpoint.

Sinemanın bir rüya sahnesi olduğu düşüncesi aynı zamanda imgelerin de tarihine içkin bir düşünmedir. İmgeler, insan varlığının kendilerine dokunmuş olmasıyla, rüya sahnesi olarak tehlikeli şekilde düşünülmüşlerdir. Bu yüzden her toplumun ikonoklastları olmuş, imgeleri kontrol etmenin yollarını aramış ve başarılı bir şekilde imge rejimleri düzenlemişlerdir. Bakışı zedeleyeceği, onu baştan çıkartabileceği bilinen imgeler hakikat rejiminin de güvencesini sağlamışlardır. Sürekli enflasyonun ve tüketimin olduğu günümüz imge rejiminde, imgelerin içinin boşaldığı söylenen bir zamanda böyle bir durum eskimiş ve batıl olma kanaatiyle yüzleşmek zorundadır. Böyle bir ikonoklasizmin günümüzde hakikatin elden kaçtığını göremeyecek kadar kör bir şekilde terörize olmaktan kendisini alamaması, onun tabutuna bir çivi daha çakılması gerektirmektedir. Kitle kültürü eleştirisi için güçlü bir sıçrama noktası olarak sinemanın rüya sahnesi olduğu düşüncesi hala ilgi görmektedir. Sinemanın rüya sahnelerinin Foucaultcu iktidar metafiziğinin örneklemlerinden birisi olmaya devam ettiğini söyleyebiliriz. Bize bakan imgeler, kendimize çeki düzen vermemize neden olan bir Bakış, dolanımda olmaya devam etmektedir. Arzularımızın düzeni konusunda bu Bakışın 'kötü' bir eğitim verdiğini söylemek hala geçerliliğini korumaktadır. Bakış, kendisini sürekli yineleyerek gündelik gerçeklikten sıkılmışlığın içinden sıyrılma imkânını sunmaya devam etmektedir. Sinema ve rüya ilişkisi sanki zararlı bir ilişkinin, Hustav Jung ve Joseph Campbell'in mitlere ve arketiplere dayalı yapısal durumun sürekli tekrarıyla bilinçaltına hükmeder şekilde düşünülmekte, izleyici ise sadece zamanı ve mekânı tüketir halde, sanal bir zamandışılık ve mekânsızlık içinde kendisini kaybeder görünmektedir. Popüler bir algılamayla sanat filmine atfedilen katı gerçekçiliğin ise böylesi bir rüya sahnesi karşısında izleyiciyi yerine oturtan ve onu titreten bir gerçeklik algısı sunması gerektiği, en azından sinema pedagojisinde karşımıza çıkmaktadır. İlk film üretimi deneyiminin katı 'gerçekçi', yüze tokat gibi inme amacındaki sahnelerle bezeli olması didaktiklik tehlikesine düşme pahasına çok tutan fikirler listesinin başındadır.

Sigmund Freud’s article “The Uncanny” has been a source of inspiration in the fields of aesthetics and the philosophy of art. “Uncanny” refers to an unsettling feeling. In psychic terms, the term “uncanny” refers a feeling of terror and a sense of loss of control, even for a moment, although this concept can also be thought of in terms of aesthetics, and so can be of interest to the arts. When viewed from the perspective of aesthetics, it is seen that the uncanny is related to the sublime. A visible relationship exists between the sublime, as one of the fundamental categories of modern aesthetics, and the uncanny. The way comedy can fend off feelings of terror can offer an opportunity to think about comedy in terms of its relationship with the uncanny. Finally, the relationship between the uncanny and the abject is another field of aesthetics. This study, which offers thoughts on different categories of aesthetics, also focuses on representations of the uncanny in art and its influence on the philosophy of art.

Damien Hirst is an artist who has been making an impact since the 90s as a sensational
figure in the concepts of artist, work, acclaim and production. Hirst has been deeply
affected by the blurring of the boundaries in the arts in the wake of Pop Art. Since the
beginning of his career, he has endeavored to show reality to the audience directly and to
come close to the reality in his work. This is a characteristic that can be seen in many of his
most well-known works and is also an example of how reality is interpreted in
contemporary art. In his latest exhibition, “Treasures from the Wreck of the Unbelievable”,
Hirst has chosen to make use of the benefits of fiction. The exhibition is purported of works
of art salvaged from a sunken ship, and in this respect, the exhibition is intriguing. This
exhibition aims to embrace contemporary art through Hirst at a point that is between
reality and fiction, and in doing so, the exhibition first explains Hirst’s artistic persona and
his relationship with reality, which is a characteristic common ground of the works that
brought him fame. As to the following part of the exhibition, we will be compelled to spare
a thought for the exhibition and fiction and to comment on Hirst’s standing in our day.
Keywords: Damien Hirst, Fiction, Reality, Contemporary Arts, Artist, Visual Culture

ÖZ Resim sanatı yirminci yüzyıl boyunca ontolojik anlamda kendisi üzerine düşünmüştür. Resim temsil ettikleri, gösterdikleri, göstermedikleriyle anlam kazanmıştır. Ressamın konumu izleyicinin görüş alanını belirlemekten çıkmıştır. Bunun yerine ressamlar izleyicinin görme alanına hücum eden imgeler üretmeyi tercih etmişlerdir. Bu yüzden resim doğaya açılan bir pencere değil, görme alanının düzensizliğinin bir temsili sayılabilir. Bu konuda araştırma yapmak için pek çok teorik fikir öne sürülebilir. Psikanaliz de bunlardan birisidir.Fransız psikanalist Jacques Lacan"ın bakış kavramı görsel sanatlarda ilgi görmüş kavramlarındandır. Bakış, zamansız ve kültürel bağlamları olmayan anlamlarıyla insan soyuna özgüdür. Lacan için öznenin merkeziliğinin kırılgan olduğunu gösteren anlamdadır. Bakış, kesin anlamını vermediğimizdir. Ancak o her zaman olacaktır. İnsana özgü olan bakış, kem göz ile karşılık bulabilir. Bakış, ressamın ilgisini çeker. Ressam için bakış, görme alanını aşandır. Lacan"ın psikanalitik çerçevede tanımlarını yaptığı bakış konusunda resim sanatında gösterme, mevcut hale getirme, deforme etme, silme veya görünürlüğünü güçlendirme gibi ressamların temsil stratejileriyle ilişkili düşüncelerin üretilebileceği görülmüştür. Bu ilişki içerisinde bu çalışma, önce Lacan"ın bakış kavramını psikanaliz ve sonra sanat ile ilgisi içerisinde sanat tarihinden seçilmiş örnekler etrafında anlatma amacında olmuştur. Örnekler klasik batı resim sanatı tarihinden, modern batı sanatın ve çağdaş sanattan seçilmiştir. Bakış kavramı ile ilişkili olarak batı sanatı örneklerine odaklanılmasının nedeni sanat tarihi açısından değişimleri veya bakış konusundaki fikirleri göstermek olmuştur. Çalışmada konu edilen örnekler, resmin gösterim tarzını anlamak ve bakış konusunda neler söylenebileceğini göstermek adına sanat teorisi açısından ele alınmıştır. Çalışmamızın sonucunda ise Lacan ve konu edilen ressamların bakış konusunda ortak denilebilecek düşünceler ürettiklerine varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Jacques Lacan, Bakış, Temsil, İmge, Resim sanatı. Abstract The art of painting in the ontological sense during the twentieth century. The painting has gained meaning as they represent, show and do not. The position of the painter turned out to determine the viewer's field of vision. Instead the painters preferred to produce images that attack the viewer's visual field. Therefore, the painting is not a window that opens to nature, but a representation of the irregularity of the visual field. Many theoretical ideas can be put forward for research. Psychoanalysis is one of them.French psychoanalyst Jacques Lacan"s concept of gaze has received considerable attention in the visual arts. The meanings of gaze are timeless, and lack a cultural context, and as such, gaze is unique to the human race. To Lacan, its meaning is an indicator of the fragility of the subject"s centrality, leading him to define gaze from a psychoanalytical perspective. From the viewpoint of painting, gaze may be associated the ideas directing painters" strategies of representation, such as making visible, making present, deforming, erasing or reinforcing visibility. The look is that we don't